«می‌خور که جهان حریف جوی است»

می‌خور که جهان حریف جوی است	آفاق ز سبزه تازه روی است
بر عیش زدند ناف عالم	اکنون که بهار نافه بوی است
از زهد کنار جوی کاین وقت	وقت طرب و کنار جوی است
شو خوانچه کن و چمانه در خواه	زان یوسف ما که گرگ خوی است
گرگ آشتی است روز و شب را	و آن بت شب و روز جنگ‌جوی است
خاقانی گفت خاک اویم	جان و سر او که راست گوی است
گفتی ز سگان کیست افضل	گر هست هم از سگان اوی است

                                                                                                                  خاقانی