دوستانه

ازدواج امير المؤمنين امام على(ع) و حضرت فاطمه ى زهرا(ع)

dostiodostan — Thu, 19 Nov 2009 08:59:18 GMT

ماجراي ازدواج حضرت علي و حضرت فاطمه

از زبان امام رضا عليهم السلام

پرده‌ي اول؛ علي: دل من

تصميم به ازدواج گرفته بودم ولي جرأت نمي‌کردم اين مطلب را به سرورم بگويم، اما شب و روز در فکر آينده‌ي خود بودم، تا اينکه يك روز كه پيش حبيبم بودم به من گفت: علي جان! با ازدواج چطوري؟ من كه سرم پايين بود، زير چشمي مي‌ديدم كه پيامبر چه لذت پدرانه‌اي مي‌برند از اينكه به دامادي من فكر مي كند. با خجالت، آهسته گفتم: رسول خدا خود داناتر است. اما دلم عين سير و سركه مي‌جوشيد، نگران بودم. آخر من دلم را به ناز دلبري باخته بود و مي‌ترسيدم كه حضرت كسي ديگري را به من پيشنهاد دهد. در قبيله ما، قريش، دختر كم نبود، اما آنكه دل مرا برده بود از آنان نبود. نگران بودم.

پرده‌ي دوم؛ باز هم علي: خبر آمد خبري در راه است

نفهميدم چه شده بود که گفتند حبيبت با تو كار دارد. او جان من بود كه تا ندايش به گوش مي‌رسيد لبيك من به سوي او پرّان مي‌شد. اما اينبار دلم كمي مي‌لرزيد انگار چيزي فهميده بود. خودم را به خانه امّ‌سلمه رساندم ، تا چشم پيامبر به من افتاد از جا كنده شده و دستهايش را گشود به سوي من آمد. من كه بهتم برده بود. چقدر پيامبر خوشحال بود! چشمانش برق مي زد و چنان مي‌خنديد كه دندانهاي نازش پيدا بود، و من همچنان بهت زده بودم كه گفت: علي جانم! مژده بده! مژده! . گفتم سرورم خير است انشاالله، اول بگوييد چه شده! همچنانكه مرا به سينه‌ي خود فشار مي‌داد و مي‌خنديد گفت: خدا ازدواج تو را که فکر مرا مشغول کرده بود خود به عهده گرفت.

مرا مي‌گويي! پاهايم سست شد! پر از شور و تشويش. ديگر صبر نداشتم. ماجرا چيست؟ من بي دلم.

پرده‌ي سوم؛ حبيب خدا: در آسمان

نشسته بودم كه دوست آسماني من، جبرئيل، با شاخه‌هاي سنبل و ميخك (قَرَنفُل) نزد من آمد و آنها را به من داد، من آن دو را گرفتم و بوييدم و گفتم: دسته گل به چه مناسبتي است؟ دوستم گفت: مگر خبر نداري ؟ خداوند حوران بهشت را امر فرموده که تمام فردوس را تزيين كنند، به بادهاي بهشتي هم دستور داده تا با بوي انواع عطر بوزند، و حورالعين را به خواندن سوره‌هاي «طه» ، «ياسين» ، «شوري» و... امر فرمود، و به يک ... .

جبرئيل هم ذوق زده و يك نفس، با آب و تاب مشغول تعريف بود اما من هنوز جوابم را نگرفته بودم . اين همه بريز و بپاش براي چه؟ مگر عروسيه؟! در اين فكرها بودم كه دوستم گفت: خدا به جارچي بهشت گفته كه جار بزند: اي پريان من! اي بهشتيان جمع شويد كه اينجا جشن عروسي است! فاطمه را عروس علي كردم. علي به دلبرش رسيد، آخر آنها دل داده‌ي هم بودند... . جبرئيل همچنان داشت تعريف مي‌كرد. اما من وقتي اين را شنيدم ناگاه به شوق از جا پريدم و خدا را شكر گفتم. بنازم به تو اي خداي خوب من كه چه خوب در و تخته را به هم جور مي‌كني. خودم را جمع كردم كه ببينم ديگر چه خبر بوده. دوست آسمانيم گفت: خداوند تبارک و تعالي به راحيل، آ ن پري خوش كلام و خوش صدا، امر فرموده که خطبه بخواند.

پرده‌ي چهارم؛ راحيل: قرار عاشقي

من هم مثل همه پر از شور بودم و تصميم داشتم كه خطبه‌ي اين دو عاشق را به زيباترين شكل بخوانم، خطبه‌اي ماندگار. من چقدر خوشبخت بودم خطبه‌ي زهرا و علي را مي‌خواندم. همه ساكت بودند و من گلواژه‌هاي ادبستان عاشقي را بر هم مي‌تنيدم. همه ساكت بودند و به من گوش مي‌دادند. تا آنكه من با صلواتي به حبيب خدا كلامم را تمام كردم كه خِتامش به مِسك باشد. به شور اين پيوند و اتمام خطبه همهمه‌اي به پا شد كه ناگاه آن خدا به ندايي گفت: «اي حوريان بهشت من! به علي بن ابي طالب حبيب محمّد، و فاطمه دختر محمّد تبريک بگوييد. من براي آنان خير و برکت قرار دادم». خاضعانه به درگاه خداوند عرض كردم: پروردگار من، برکت تو بر آن دو بيشتر از آنچه ما در بهشت ديديم نيست؟ خداوند، بنده نوازانه فرمود: اي راحيل! از جمله برکت من بر آن دو اين است که آنان را بر محبّت خودم، با هم همراه مي‌کنم و حجّت خود بر مردم قرارشان مي‌دهم، و قسم به عزّت و جلالم که از آن دو، فرزنداني بوجود خواهم آورد که در زمين گنجينه‌داران معادن حکمت من باشند.

پرده‌ي پنجم؛ علي: شكرانه

من به عشقم رسيده بودم و بسان موج به ساحل رسيده آرام بودم. و تنها آنچه بايد مي‌كردم افتادن به پاي كسي بود كه پيوند دهنده‌ي دلهاست. اين بود كه بيدرنگ و متواضعانه، از صميم دل زبان گشودم كه: «رَبِّ اَوزِعني اَن اَشکُرَ نِعمتَکَ التي اَنعمتَ عَلَيَّ» پروردگارا! مرا بر آن‌ دار که شکر نعمتي که به من دادي، به ‌جاي آرم (نمل: 19)

حبيبم نيز دعاي مرا آمين گفت .

كامتان به نام علي و همسرش، شيرين مدام بادا

تبيان - حسين عسگري

توجه:

1- بجز پرده‌ي ششم و هشتم باقي ماجرا بر اساس روايتي از امام رضا عليه السلام در كتاب عيون اخبار الرضا پرداخته شده است.

2- اين نمايش به ياد آفتاب هشتم، حضرت رضا عليه السلام، در هشت پرده رقم خوده است

قسمتی از مطلب در ادامه ی مطلب

کتاب ها مثل آدم اند یا آدم ها مثله کتاب ؟؟؟؟

dostiodostan — Mon, 02 Nov 2009 02:59:18 GMT

آدم ها مثل کتاب هستند:

بعضي از آدمها جلد زركوب دارند. بعضي جلد ضخيم و بعضي جلد نازك.

بعضي از آدمها با كاغذ كاهي چاپ مي‌شوند و بعضي با كاغذ خارجي.

بعضي از آدمها ترجمه شده‌اند.

بعضي از آدمها تجديد چاپ مي‌شوند و بعضي از آدمها فتوكپي آدمهاي ديگرند.

بعضي از آدمها با حروف سياه چاپ مي‌شوند و بعضي از آدمها صفحات رنگي دارند.

بعضي از آدمها تيتر دارند. فهرست دارند و روي پيشاني بعضي از آدمها نوشته‌اند:

حق هرگونه استفاده

ممنوع و محفوظ است.

بعضي از آدمها قيمت روي جلد دارند. بعضي از آدمها با چند درصد تخفيف به فروش

مي‌رسند و بعضي از

آدمها بعد از فروش پس گرفته نمي‌شوند.

بعضي از آدمها را بايد جلد گرفت، بعضي از آدمها را مي‌شود توي جيب گذاشت،

بعضي از آدمها را

مي‌توان در كيف مدرسه گذاشت.

بعضي از آدمها نمايشنامه‌اند و در چند پرده نوشته مي‌شوند. بعضي از آدمها فقط

جدول و سرگرمي

دارند و بعضي از آدمها معلومات عمومي هستند.

بعضي از آدمها خط خوردگي دارند و بعضي از آدمها غلط چاپي دارند.

از روي بعضي از آدمها بايد مشق نوشت و از روي بعضي از آدمها بايد جريمه نوشت.

بعضي از آدمها را بايد چند بار بخوانيم تا معني آنها را بفهميم و بعضي از آدمها را بايد

نخوانده دور

انداخت.

بعضي از آدمها مخصوص نوجوانان نوشته مي‌شوند و بعضي مخصوص بزرگسالان.

بعضي از آدمهايي كه مخصوص نوجوانان نوشته مي‌شوند خيلي كودكانه و سطحي

هستند.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

کتاب ها مثل آدم ها هستند

بعضي از كتابها ساده لباس مي‌پوشند و بعضي لباسهاي عجيب و غريب و رنگارنگ

دارند.

بعضي از كتابها براي ما قصه مي‌گويند تا بخوابيم و بعضي قصه مي‌گويند تا بيدار

شويم.

بعضي از كتابها تنبل هستند. بعضي از كتابها زياد مي‌خوابند و هميشه خميازه

مي‌كشند.

بعضي از كتابها شاگرد اول مي‌شوند و جايزه مي‌گيرند. بعضي مردود مي‌شوند و

بعضي تجديد.

بعضي از كتابها تقلب مي‌كنند. بعضي از كتابها دزدي مي‌كنند.

بعضي از كتابها به پدر و مادر خود احترام مي‌گزارند و بعضي حتي اسمي هم از پدر

و مادر خود نمي‌برند.

بعضي از كتابها هر چه دارند از ديگران گرفته‌اند و بعضي از كتابها هر چه دارند به

ديگران مي‌بخشند.

بعضي از كتابها فقيرند و بعضي گدايي مي‌كنند.

بعضي از كتابها پر حرفند ولي حرفي براي گفتن ندارند و بعضي ساكت و آرامند ولي

يك عالم حرف گفتنی در دل دارند

بعضي از كتابها بيمارند، بعضي از كتابها تب دارند و هذيان مي‌گويند.

بعضي از كتابها را بايد به بيمارستان برد تا معالجه شوند و بعضي را بايد به

تيمارستان برد.

بعضي از كتابها كودكانه و لوس حرف مي‌زنند و بعضي از كتابها فقط غر مي‌زنند و

نصيحت مي‌كنند.

بعضي از كتابها دوقلو يا چند قلو هستند. بعضي از كتابها پيش از تولد مي‌ميرند. و

بعضي تا ابد زنده هستند

بعضي از كتابها سياه‌پوستند، بعضي سفيد پوست و بعضي زردپوست يا سرخ

پوست.

بعضي از كتابها به رنگ پوست خود افتخار مي‌كنند و رنگ ديگران را مسخره

مي‌كنند…

ســـرودی بـــرای پاکـــی

dostiodostan — Thu, 01 Oct 2009 09:23:18 GMT

« ســـرودی بـــرای پاکـــی »

من يك رفتگرم. همه مرا مي‌شناسند. اما هيچ كس تا حالا چيزي درباره من ننوشته است. شاعران و نويسندگان معمولاً درباره گلها و درختان يا جويباران و چشمه‌ساران شعر مي‌گويند، ولي اگر كمي دقت كنند مي‌توانند مرا هم در ميان سبزه‌زاران، در زير درختان و در كنار جويباران ببينند.

شايد حق داشته باشند آخر چه كسي حاضر است غزلي زيبا براي زباله بسرايد؟ يا با يك قطعه ادبي لطيف، آشغال را توصيف كند؟

ولي من كه زباله نيستم. من رفتگرم.

رفتگر يعني كسي كه آلودگيها را مي‌روبد و پاك مي‌كند. پس همه مردم رفتگرند.

چون بالاخره هر كسي از فقير گرفته تا ثروتمند، در زندگي چيزي را تميز مي‌كند.

مثلاً همه مردم هر روز دست و صورت و بدنشان را تميز مي‌كنند. ظرفها، سفره‌ها، لباسها و خانه‌هايشان را تميز مي‌كنند.

پزشكي كه غده‌اي را از بدن بيمار بيرون مي‌آورد.

دندانپزشكي كه دندانهاي آلوده و كرم خورده را از دهان مردم بيرون مي‌كشد.

آموزگاري كه آلودگي جهل را از بچه‌ها مي‌روبد.

پس چه فرق مي‌كند؟ همه ما آلودگيها را پاك مي‌كنيم.

تازه مردم تنها خود و خانه خود را تميز مي‌كنند. من علاوه بر آن، كوچه و محله ديگران را هم تميز مي‌كنم.

آيا كسي كه فقط كار خودش را انجام مي‌دهد بهتر است، يا آنكه كار ديگران را هم راه مي‌اندازد؟ پس اگر ديگران چند روز نباشند زباله كمتري توليد مي‌شود، اما اگر من چند روز نباشم زندگي مردم در زير زباله‌ها دفن خواهد شد.

من نمي‌دانم (اگر كارها را از روي فايده آنها مي‌سنجند) كار چه كسي مفيدتر است؟ كار كسي كه همه چيز را به زباله تبديل مي‌كند؟ يا كسي كه همه جا را از آلودگي پاك مي‌كند؟

من نمي‌دانم كسي كه كار ديگران را مشكل مي‌كند بهتر است يا آنكه كار مردم را آسان مي‌كند؟ ديگران كه درس خوانده هستند كتابها و دفترها را به زباله تبديل مي‌كنند و من آنها را جمع مي‌كنم تا دوباره به كتاب و دفتر تبديل شوند.

من پاييز را جارو مي‌كنم زمستان را پارو مي‌كنم. تابستان را مي‌شويم تا هميشه بهار باشد. من رفتگرم، آفتاب و آب و باد همكاران من هستند.

اما من هر روز صبح، زودتر از خورشيد از خواب برمي‌خيزم و به سر كار مي‌روم.

خورشيد هم رفتگر است: او هم هر روز صبح برمي‌خيزد و زباله‌هاي تيره شب را از كوچه‌هاي شهر جارو مي‌كند. او هم مي‌تابد و همه چيز را پاك مي‌كند.

آب هم همه چيز را مي‌شويد و پاك مي‌كند.

باد هم آسمان را از ابرهاي تيره جارو مي‌كند و آنها را به باران تبديل مي‌كند.

همه ما رفتگريم.

اما نمي‌دانم چرا بعضي‌ها خودشان را بالاتر و برتر از من مي‌دانند؟

چرا مرا پايين‌تر از همه مي‌دانند؟

من رفتگرم. اگر در نيمه‌هاي شب كه هوا تاريك است يا در گرگ و ميش صبح، يك علامت

راهنمايي را ديديد كه حركت مي‌كندو در تاريكي مي‌درخشد، آن منم كه با لباس مخصوص، مشغول كار هستم.

من هر روز صبح به در خانه‌ها مي‌روم و زباله‌ها را جمع مي‌كنم.

اما كاش من مي‌توانستم دلهاي مردم را هم آب و جارو كنم تا خودشان را برتر از ديگران ندانند.

اين جور آدمها به نظر من كيسه‌هاي زباله‌اي هستند كه راه مي‌روند.

اين جور آدمها فقط كارخانه توليد زباله هستند.

اين جور آدمها در يك چشم به هم زدن مي‌توانند باغ سبز، آب پاك، گل زيبا، ميوه رسيده و نان گرم و تازه را به زباله تبديل كنند.

مي‌ترسم روزي برسد كه كره زمين به يك كيسه زباله تبديل شود.

آن وقت ديگر كاري از من ساخته نيست. اگر آن روز برسد، بايد يك رفتگر مريخي بيايد، كره زمين را بردارد و در سفينه حمل زباله بيندازد و آن را ببرد تا در كوره خورشيد بريزد!

آقای نگهداری تولدتون مبارک

dostiodostan — Mon, 21 Sep 2009 09:29:18 GMT

امروز یعنی ۳۰شهریور میخواهیم یه جشن تولد دیگه برگزار کنیم .

جشن تولد معلم عزیزم یعنی «آقای نگهداری».

همهمون با هم تبریک میگیم باشه

پس آماده اید دیگه :

معلم عزیزم تولدت مبارک

عید سعید فطر مبارک باد

dostiodostan — Mon, 21 Sep 2009 08:59:18 GMT

«عید فطر؛ جشن عبودیّت»

نگاهى به سازندگی‌هاى اخلاقى و عرفانى رمضان

شاید هیچ فرصتى براى یك محاسبه همه جانبه و خانه‏تكانى اساسى و بازنگرى در خود و جامعه، مناسبتر از «ماه رمضان» نباشد.

در شب‌ها و روزهاى این ماه خدایى، هم مجالى براى بازپرورى روح و جان است، هم فرصتى براى رسیدگى به محرومان و مستمندان و همدردى با دردمندان، هم موقعیّتى براى تقرّب به خدا و تقویت روحیّه معنوى و از خود رها شدن و به خدا پیوستن.

از رمضان چه انتظارى است؟!

و از روزه‏داران چه انتظارى؟

یكى از تكالیفمان در این ماه، رسیدگى به «خود» است، گشودن حسابى براى «محاسبه نفس»، رسیدگى به نیك و بدها، خیر و شرّها، ثواب‌ها و عصیان‌ها و حسنات و سیّئات خویش.

«توبه»، راهى است، گشوده پیش پاى خاكیانِ گناه‏آلود، تا جان خویش را به پاكى برسانند و افلاكى شوند و رضاى خداى توبه‏پذیر را فراهم آورند، پنجره‏اى است باز شده به رویمان، جهت نگاه كردن به آستان مغفرتِ خداى غفّار.

راستى ... از كجا مى‏توان میزان «خلوص» و «بندگى» را شناخت؟

عبادت‌ها و تهذیب‌هاى این ماه، وسیله‏اى براى «خودشناسى» و «خداخواهى» است. شب‌هاى «قدر»، اوجِ این معرفت متعالى و فیض سرشار الهى است، تا چه كس بهره گیرد، و چه كس تهیدست از این ضیافتخانه باز گردد!

بانوى بزرگوار اسلام، حضرت زهرا سلام الله علیها فرمود: «یك روزه‏دار، از روزه‏اش چه بهره‏اى مى‏برد و به چه كارش مى‏آید، اگر زبان و گوش و چشم و اندامش را «نگهبان» نباشد؟»

جلوه دیگر رمضان، در ارتباط با «مردم» است.

كسى غمخوارى رنجدیدگان محروم را دارد كه رنج و حرمان را بشناسد و گرسنگى و نیاز را لمس كرده باشد. در روایات، از جمله حكمت‌هاى روزه، این به شمار آمده كه با چشیدن رنج گرسنگى و تشنگى، به یاد گرسنگان بیفتیم، تا ثروتمندان به مستمندان ترّحم كنند و مرّفهان برخوردار، به یاد محرومان نیازمند بیفتند.

روزه‏دار، زكات بدنش را مى‏پردازد،

درد گرسنگان را حس مى‏كند،

با نیازمندان همدردى و همدلى دارد،

اگر در طول سال، معناى «گرسنگى» را نمى‏داند، به بركت روزه، این مفهوم برایش عینیّت مى‏یابد و اگر توفیق یابد و شیطان بگذارد وحرص و آز امان دهد، به فقرا و بینوایان اطعام و افطارى مى‏دهد، غذاى گرم به خانواده‏هاى بى‏بضاعت، اما آبرومند مى‏فرستد و لبخند شادى بر چهره كودكان چشم‏انتظار تفقّد و دلجویى مى‏نشاند ... كه اگر توفیق الهى نباشد، از این خدمت به همنوع، محروم مى‏ماند.

رمضان به خانه‏ها «بهار» مى‏آورد ... بهار معنویت و صفا. (بقیه در ادامه مطلب)

شعری ازحافظ (ساقیاآمدن عید مبارک بادت)

ساقیاآمدن عید مبارک بادت

وان مواعید که کردی از یادت

در شگفتم که در این مدت ایام فراق

بر گرفتی ز حریفان دل ودل می دادت

برسان بندگی دختر رز گو به در آی

که دم و همت ما کرد ز بند آزادت

شادی مجلسیان دز قدم و مقدم توست

جای غم باد مر آن دل که نخواهد شادت

شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه یافت

بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

چشم بد دور کز آن تفرقه ات باز آورد

طالع نامور و دولت مادر زادت

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح

ورنه طوفان حوادث ببرد بنیادت

" اللهم العن قتلة اميرالمومنين"

dostiodostan — Wed, 09 Sep 2009 13:29:18 GMT

«سجاده گشته رنگین»

محراب کوفه امشب در موج خون نشسته
يا عرش کبريا را سقف و ستون شکسته

سجاده گشته رنگين از خون سرور دين
يا خاتم النبيين، يا خاتم النبيين

از تيغ کينه امشب فرقي دو نيم گرديد
رفت آن يتيم پرور، عالم يتيم گرديد

ديگر نواي تکبير از کوفه بر نيامد
نان آور يتيمان ديگر ز در نيامد

غمخوار دردمندان امشب شهيد گرديد
امشب جهان ز فيض حق نااميد گرديد

تنها نه خون به محراب از فرق مرتضي ريخت
امشب شرنگ بيداد در کام مجتبي ريخت

امشب به کوفه بذر کفر و ضلال کِشتند
مرغان کربلا را امشب به خون کشيدند

تيغ نفاق امشب بر فرق وحدت آمد
امشب به نام سجاد خط اسارت آمد

امشب به محو خادم، خائن دلير گرديد
آري برادر امشب زينب اسير گرديد

باب عدالت امشب مسدود شد بر انسان
امشب بناي وحدت در کوفه گشت ويران

امشب جهان ز فيض حق نااميد گرديد
امشب بنام قرآن، قرآن شهيد گرديد

سجاده گشته رنگين از خون سرور دين
يا خاتم النبيين، يا خاتم النبيين

مبارک باد

dostiodostan — Sat, 29 Aug 2009 16:48:18 GMT

مبارك باد : مولوی

مبارك باد آمد ماه روزه
رهت‏خوش باد اى همراه روزه

شدم بر بام تا مه را ببينم
كه بودم من به جان دلخواه روزه

نظر كردم كلاه از سر بيفتاد
سرم را مست كرد آن ماه روزه

مسلمانان سرم مست است از آن روز
زهى اقبال و بخت و جاه روزه

بجز اين ماه ماهى هست پنهان
نهان چون ترك در خرگاه روزه

بدان مه ره برد آن كس كه آيد
در اين مه خوش به خرمنگاه روزه

رخ چون اطلسش گر زرد گردد
بپوشد خلعت از ديباى روزه

دعاها اندرين مه مستجابست
فلك‏ها را بدرد آه روزه

چو يوسف ملك مصر عشق گيرد
كسى كو صبر كرد در چاه روزه

سحورى كم زن اى نطق و خمش شو
ز روزه خود شوند آگاه روزه

بيا اى شمس دين و فخر تبريز
تو اى سر لشكر اسپاه روزه

جشن تولد

dostiodostan — Fri, 31 Jul 2009 14:51:18 GMT

< جشن تولد >

سلام عزیزان

امروز قراره اولین تولد وبلاگ دوستانه رو جشن بگیریم

.آخر برنامه پذیرای هم است

یک سال پیش در چنین روزی وبلاگم متولد شد. همان طوری که درپست اولم توضیح

دادم، دلیل اولیه ایجاد این وبلاگ فقط و فقط نوشتن خاطرات روزانه بود، اما حالا با

گذشت یک سال از آن زمان دلایل دیگری برای ادامه آن دارم که از اساس با دلیل

اولیه ام مغایر است.

ׁׁׁׁبرای من نوشتن هر پست وبلاگ روند خاصی دارد: هر چند وقت یک بار پشت

کامپوتر می نشینم، به قسمت ناشناخته ی دریای روحم نگاه می کنم و جزایری در

آن می بینم ... موضوع هایی که برای من مبهمند و هنوز کشفشان نکرده ام، بعد

سوار قایقی به نام کلمه می شوم و قایق را به سوی نزدیک ترین جزیره هدایت می

کنم. در راه گرفتار توفان و گرداب های بیشماری می شوم ولی به پارو زدن ادامه می

دهم، دیگر جزیره ی مورد نظر را نمی بینم اما به ماجراجویی در بخش ناشناخته ی

روحم ادامه می دهم. گاهی به بازگشت فکر می کنم، اما ادامه می دهم (در بعضی

موارد واقعا بازگشتم). سرانجام جزیره ای بس زیبا تر و بزرگ تر از جزیره ی مورد نظر

را در افق می بینم و قایقم را در کنار ساحل آن متوقف می کنم. نمی دانم چرا

جریان آب مرا به سمت جزیره ی خاصی می کشاند و نه به سمت جزیره ای که

قصدش را کرده بودم؛ انگار قلم به دست من نیست، انگار قایقم ناخدایی غیر از من

دارد. مطلبم را بعد از چند بار ویرایش به دوستم ایمیل می کنم که او هم یک بار دیگر

ویرایشش کند و بعد آن را پابلیش می کنم. از آن لحظه به بعد دیگر انسانی نیستم

که در جزیره ای ناشناخته گم شده باشد؛ وقتی می بینم دیگران مطلبم را فهمیده

اند، خودم هم نوشته ی خودم را بهتر می فهمم، خودم را از راه دیگران بهتر می

شناسم و بعد از هر مطلبم، بیشتر رشد می کنم، بیشتر به بلوغ روانی نزدیک می

شوم و بیشتر یاد می گیرم. خوشحالم که وبلاگ من در این یک سال سیر صعودی

داشته است و مطالب و محتوای آن رفته رفته بهتر و عمیق تر شده است. امیدوارم

این روند همیشگی و دایمی باشد.

ׁاز تمامی دوستان عزیزم که در طول این یک سال با کامنت های زیبایشان به بهتر

شدن این وبلاگ کمک کرده اند و به من دلگرمی داده اند و در رشد من سهیم بودند،

ممنونم و کمال تشکر را دارم

این هم پذیرایی:

ممنونم :)

dostiodostan — Wed, 10 Jun 2009 12:49:18 GMT

سلام به دوستان و عزیزان و خواهر، برادران عزیز و بزرگترهایی که وجودشان به زندگیمان گرمی میبخشد و به تمام معلمان عزیزم که امسال بام نبودند و جای خالیشان را در کلاس درس با تمام وجودم احساس کردم سلام، بازم سلام به معلمان جدیدم که با تمام عشق و احساس مسولیت حقشون و ادا کردن ممنونم .خیلی ممنونم .

به خصوص به کسانی سلام می کنم که با تمام تلاش خواستند با هر کار که شده منو از زندگیم و از معلمان عزیزم و دوسام بزنن اما من از دسشون ناراحت نیستم بلکه واسشون متاسف وخیلی هم ازشون ممنونم که با این کارهاشون فهماندند که به هر کسی نباید دوست گفت بعضی ها اصلا لیاقت انسان بودن و نداردند چطور میشه بهشون دوست گفت . حتی فکرش و هم نمیکردم که روزی این جور آدم هایی هم بتونن در زندگیم تاثیر بزارن اون هم اثرات مثبت

به یاد یکی از تلخ ترین خاطراتت زندگیم افتادم که در آخرای اردیبهشت ماه ۸۷روز چهارشنبه اتفاق افتاد. بدترین روز زندگیم بود در آن روز معنی یک معلم واقعی و دلسوز رو فهمیدم هنوز هم باورم نمیشه که چطور میشه کسی آن قدر صبور باشه که هر چی بد و بیراه بهش بگی اما اون یک لبخند پر از محبت تحویلت بده .در آن روز از صمیم قلبم اشک ریختم هم به بزرگی کسی هم به بد بختی کسی.

بگزریم چون میدونم اگه من شروع بشم دیگه شما ها حوصلتون سر رفته اما دلم می خواد حتی یک بار که شده بتونم شکر گذار زحماتش باشم چون او بود که منو از خواب غفلت بیدار کرد نه با گفتن بلکه با رفتارش . او بود که شخصیتم و ساخت و من تموم عمرم مدیون او خواهم ماند

من به معلمم عشق میورزیدم عشقی به معنای واقعی، عشق به همان پاکی به همان زیبایی که خدا آفریده بدون هیچ غرض .ما هستیم که معنای عشق رو فراموش کردیم. اهمییت و معنای آن را پست و حقیر کردیم که دیگر کسی از این که ابراز محبت به کسی کند می ترسد ،می ترسد از اینکه مبادا اطرافیانش دربارهاش بد فکر کنن جرات نمیکند به معشوقش بگوید که عاشق و شیدا ی توام.میترسد از این که نکنه در جامعه تحقیر و کوچک شمرده شود.نه، عشقی که خدا در وجود انسان نهاده این نیست .عشق بالاتر از اوج آسمان هاست عمیق تر از اقیانوس ها ، پاک تر از آب زلال ، همین که این کلمه به زبونمون مییاریم سراپا شور و اشتیاق میشویم.عشق به روح و وجود انسان طراوت و پاکی می بخشد نه این که او را در چاه هوا وهوس بیندازد .عشق انسان را در درون بزرگ میکند نه این که او را در خود بشکند.عشق عبادت است ،به خدا نزدیک میکند نه به گناه.

آنچه ما از عشق تعبیر می کنیم یک احساس زود گذر بیش نیست .کاش لوح سفید قلبمان همیشه سفید باشه تا بتوانیم در برابر خدا هم رو سفید بشیم. کاش همه ی ما جوون ها بتوانیم این قسمت از زندگیمان که پر از دغدغه و احساسات جدید است به همان پاکی که خدا میخواهد بگذرونیم.وقتی که به آن درجه قرب رسیدم می فهمیم که به چه احساس پوچی عشق نامیده بودیم. کاش عشق واقعی نصیب همه ی ما بشه...

هر چه از این عشق بگیم تموم نمیشه پس بهتره همین جا تمومش کنیم.

خلاصه ممنون همه ی دوستان و معلمام هستم که در این سال تحصیلی تا می تونستن کمکم کردن

شما دوستان اینترنتی هم به بزرگی خودتون ببخشید که نتونستم به وبلاگهاتون سر بزنم و نظر بدم اما مطمنم که همه ی مطالبتون خیلی خوب بوده چون با ید نویسنده خوب باشه تا مطلب خوب از آب در بیاد تازه دوستای منم که هستین باید آبرومو حفظ کنین.

امروز آخرین امتحانم و دادم خیلی خوشحالم میخواستم با شما جشن بگیر.

پس بیاین همه با هم کیک بخوریم .

تعارف نکنین کیک خوردن تو باغ مزه ی خودشو داره

نوش جون

راستی اگه میوه خواستین می تونین از تو قالب بگیرین تعارف نکنین

سال نو و نوروز باستاني مبارک

dostiodostan — Fri, 20 Mar 2009 11:42:18 GMT

«می‌خور که جهان حریف جوی است»

می‌خور که جهان حریف جوی است	آفاق ز سبزه تازه روی است
بر عیش زدند ناف عالم	اکنون که بهار نافه بوی است
از زهد کنار جوی کاین وقت	وقت طرب و کنار جوی است
شو خوانچه کن و چمانه در خواه	زان یوسف ما که گرگ خوی است
گرگ آشتی است روز و شب را	و آن بت شب و روز جنگ‌جوی است
خاقانی گفت خاک اویم	جان و سر او که راست گوی است
گفتی ز سگان کیست افضل	گر هست هم از سگان اوی است

خاقانی